محمود صادقی جوان 36 ساله اهل استان البرز یکی از همین افرادی است که تجربه مردن و دوباره زنده شدن
را دارد. او چهار سال پیش در جریان یک حادثه ساختمانی دچار سقوط مرگباری
شد و پزشکان مرگش را اعلام کردند اما بخت با او یار بود و با اینکه چند
ساعت در سردخانه بود به طرز معجزه آسایی زنده شد.
حالا و با گذشت سال ها از آن حادثه، او هنوز سلامتی اش را به طور کامل به دست نیاورده و با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می کند. مردن و زنده شدن
محمود و ماجراهای عجیبی که برای او رخ داده است از آن اتفاق هایی است که
بیشتر در فیلم ها و داستان ها دیده و شنیده ایم و همین باعث شد به سراغ این
مرد جوان برویم و با او به گفت و گو بنشینیم.
از حادثه ای که برایت رخ داد بگو.
من
جوشکار هستم. 10 سالم بود که از مرند به تهران آمدم و در کنار شوهر خواهرم
مشغول کار جوشکاری ساختمان شدم. چند سال طول کشید تا اوستاکار شدم و
توانستم برای خودم کار کنم. در ساختمان های در حال ساخت تهران کار می کردم.
سال 90 بود که کاری در منطقه ولنجک تهران به من پیشنهاد شد. باید برای
نمای خارجی ساختمان 9 طبقه ای جوشکاری می کردم.
تقریبا یک ماه کار
کردم و تا طبقه پنجم کار را پیش بردم. اولین روز اردیبهشت ماه بود که آن
اتفاق برایم رخ داد. آن روز در طبقه پنجم مشغول جوشکاری بودم که پایم به
یکی از میلگردهایی که از ساختمان بیرون زده بود گیر کرد و تعادلم را از دست
دادم. متاسفانه به خار اینکه نکات ایمنی را رعایت نکرده بودم از طبقه
پنجم به طبقه منفی 3 سقوط کردم و مستقیم روی میلگردهایی که برای پی ریزی
روی زمین کار گذاشته بودند افتادم.
بعد از سقوط روی میلگردها چه اتفاقی برایت رخ داد؟
یکی از میلگردها از زیر چانه ام وارد گردنم شد و از پشت سرم بیرون آمد. دست و پایم هم به شدت دچار شکستگی شد.
بی هوش شدی؟
نه
بی هوشی در کار نبود. درد وحشتناکی تمام وجودم را فرا گرفته بود. به خاطر
این که میلگرد وارد گردنم شده بود نمی توانستم صحبت کنم. صدای دوستم احد را
می شنیدم که فریاد می زد و کمک می خواست. هیچ حرکتی نمی توانستم بکنم به
همین خاطر همه فکر می کردند جانم را از دست داده ام. ابتدا با اورژانس
بیمارستان تماس گرفتند. وقتی تکنسین های اورژانس آمدند و من را در آن وضعیت
دیدند گفتند نمی توانند کاری برایم انجام دهند و باید از آتش نشانی کمک
بگیرند.
چند دقیقه طول کشید تا اینکه ماموران آتش نشانی آمدند. فقط
دستم را به سختی حرکت دادم تا آنها متوجه زنده بودنم شوند. وقتی آتش نشان
ها فهمیدند زنده هستم دست به کار شدند تا نجاتم دهند. در موقعیت بدی گرفتار
شده بودم. از طرفی یک میلگرد در گردنم فرو رفته بود و از طرف دیگر بین میلگردهای دیگر و دیوار گیر کرده بودم.
آتش
نشان ها مجبور شدند برای بیرون کشیدنم قسمت بالا و پایین میلگردی را که در
گردنم فرو رفته بود برش دهند. تازه آنجا بود که صدایم درآمد و شروع کردم
به فریاد کشیدن و آه و ناله کردن. دو ساعت طول کشید تا میلگرد را بریدند و
من را در حالی که میلگرد در گردنم بود به آمبولانس اورژانس منتقل و به بیمارستان شهدای تجریش انتقال دادند.
در بیمارستان چه اتفاقی افتاد؟
نمی
توانستم روی تخت دراز بکشم. به همین خاطر روی یک ویلچر من را از این اتاق
به آن اتاق می بردند. با کوچک ترین حرکتی، درد تمام وجودم را می گرفت و
فریاد می زدم. آنقدر درد کشیدم که به حال نیمه بی هوش درآمدم.
صداها
را می شنیدم که می گفتند او زنده نمی ماند و اگر شانس بیاورد و زنده بماند
حتما قطع نخاع خواهدشد. حتی شنیدم که پزشک بیمارستان گفت آمپول مسکن به او
بزنید تا درد کمتری بکشد. چندساعتی در بیمارستان تحت نظر بودم تا اینکه من
را به اتاق عمل بردند. تا اینجا را به خاطر دارم اما وقتی از روی ویلچر
بلندم کردند و روی تخت اتاق عمل خواباندند ناگهان درد شدید در سرم احساس
کردم و بی هوش شدم و دیگر چیزی به یاد نمی آورم تا اینکه خودم را در کنار
یک حوض آب دیدم.
حوض آب؟ ماجرای این حوض آب چیست؟
نمی
دانم اسمش را چه بگذارم. خواب، رویا و یا عالم برزخ. آخرین صحنه ای که
دیدم چراغ های اتاق عمل بود. بعد که چشمانم را باز کردم خودم را در کار آن
حوض آب دیدم. گیج شده بودم و نمی دانستم کجا هستم. ناگهان دو مرد قد بلند
که به سمت من می آمدند توجهم را جلب کردند. همه چیز خیلی عجیب به نظر می
رسید. وقتی آن دو مرد به نزدیکی ام رسیدند چنددقیقه ای بدون اینکه حتی یک
کلمه حرف بزنند به من خیره شدند و دوباره به راه افتادند. من هم ناخودآگاه
به دنبالشان راه افتادم. همان ابتدای راه به چند در دایره ای شکل رسیدیم.
از یکی از درها عبور کردیم و به سرزمین عجیبی رسیدیم.
خانه هایی را
دیدم که در دل کوه بودند اما با خانه های ما فرق داشتند. در مسیر به یک
سرزمین خشک و بی آب و علف رسیدیم. در آنجا اطراف یک زمین بزرگ را یک چادر
مشکی رنگ کشیده بودند و موجوداتی مثل میمون وجود داشتند که مدام فریاد می
کشیدند. بعد به سرزمین سرسبزی رسیدیم که خیلی زیبا بود. مادرم را که سال ها
پیش فوت کرده بود آنجا دیدم اما وقتی خواستم به سراغش بروم آن دو مرد
اجازه ندادند. کمی جلوتر که رفتیم پدرم را دیدم.
پدرم زنده است و
وقتی او را در آنجا دیدم شوکه شدم. همین که خواستم به او نزدیک شوم ناگهان
او تغییر قیافه داد و تبدیل به یک موجود وحشتناک شد و به طرف حمله کرد. هیچ
راه فراری وجود نداشت تا اینکه یکی از آن دو مرد جلوی پدرم را گرفت و او
آرام شد. همان مرد رو به من کرد و گفت چند سال پیش تو پدرت را آزرده کرده
ای و باید از او حلالیت می طلبیدی.
![کارگری که در سردخانه زنده شد](http://uc.niksalehi.com/up3/images/bce5017bp5q9bk7z7ygl.jpg)
ماجرای عجیب کارگر
آن دو مرد هیچ حرف دیگری با تو نمی زدند؟ اصلا چهره شان را دیدی؟
همه
چیز مثل یک خواب بود. چیزهای عجیب و غریب زیادی آنجا وجودداشت. گاهی خیلی
زیبا و گاهی آنقدر وحشتناک که حتی حالا هم که به یادشان می افتم بدنم به
لرزه می افتد. آن دو مرد بیشتر با هم حرف می زدند. گاهی اوقات رو به من می
کردند و می گفتند چرا فلان جا فلان کار را انجام داده ای و یا می گفتند
یادت هست که به آن شخص در فلان جا کمک کردی.
این سفر عجیب و غریب تا کجا و کی ادامه داشت؟
آنجا
چیزی به نام وقت و زمان معنی نداشت. بعد از گذشتن از سرزمین های زیادی که
هیچکدام از آنها را به خاطر ندارم تااینکه وقتی به یک مکان عجیب رسیدیم
ناگهان مردی از جایی مثل بالکن خانه پایین آمد و به آن دو مرد گفت این را
چرا آوردید. قرار بود حسین اینجا باشد. بعد ناگهان خودم را در یک مزرعه
دیدم که علف های بلندی داشت. تنها چیزی که احساس می کردم سرمای شدید بود و
ناگهان همه چیز تاریک شد. وقتی دوباره چشمانم را باز کردم دیدم در
بیمارستان هستم و دوستم احد بالای سرم است.
چه مدتی در آن وضعیت بودی؟
تمام
این اتفاقات مثل یک خواب بود برایم به اندازه 10 دقیقه گذشت اما بعدها
متوجه شدم بعد از اینکه پزشکان میلگرد را از گردنم بیرون می کشند 4 روز به
کما می رودم و پس از آن هم می میرم.
جسدم را به سردخانه
بیمارستان منتقل می کنند و خبر مرگم را به خانواده ام می دهند. آنها هم به
سراغ کارهای مراسم خاکسپاری می روند. پس از حدود 7 ساعت که جسد در سردخانه
بود خانواده ام برای تحویل جسد مراجعه می کنند اما وقتی مسئول سردخانه
جسدم را از یخچال بیرون می کشد تا به خانواده ام تحویل بدهد، ناگهان تکان
می خورم و سر جایم می نشینم.
من که چیزی به خاطر نمی آورم اما شنیدم
آن بنده خدا هم بلافاصله مسئولان بیمارستان را مطلع می کند. در معاینات
متوجه می شوند ه من دوباره زنده شده ام. تقریبا 2 ماه در بخش آی سی یو تحت
نظر بودم تا اینکه تا حدودی بهبود پیدا کردم و مرخص شدم.
خانواده ات در برخورد با این ماجرا چگونه با تو رفتار کردند؟ برایشان این ماجرا عجیب یا ترسناک نبود؟
ماجرا
که عجیب بود اما ترسی نداشتند. بالاخره اتفاقی بود که رخ داده بود و دلیلی
هم برای ترس وجود نداشت. راستش از اینکه من زنده بودم خیلی خوشحال شدند.
چقدر طول کشید تا توانستی سلامتی ات را به دست بیاوری؟
تا
یک سال نمی توانستم راه بروم و یا غذا بخورم. حدودا 7 ماه طول کشید تا
توانستم با کمک عصا کمی ره بروم. از طرفی قلبم دچار مشکل شده. پزشکان در
تمام مهره های گردنم پلاتین کار گذاشتند و حتی الان پس از مدت ها نمی توان
گردنم را تکان بدهم.
نصف بدنم هم لمس است و از کار افتاده شده ام.
تارهای صوتی ام نیز به شدت آسیب دیده و نمی توانم به درستی صحبت کنم.
پزشکان می گویند باید هفته ای چهار جلسه فیزیوتراپی داشته باشم تا بدنم از
کار نیفتد و بتوانم حرکت کنم اما باید هفته ای 400 هزار تومان برای
فیزیوتراپی هزینه کنم از کجا این همه پول بیاورم به همین خاطر شاید در ماه
یک بار بتوانم فیزیوتراپی بروم.
مگر بیمه نیستید و یا صاحبکارتان هزینه های درمانی شما را پرداخت نمی کند؟
کارگران
ساختمانی بیمه نیستند. به همین خاطر مجبور بودیم همه خرج بیمارستان را
خودان پرداخت کنیم. متاسفانه صاحبکارم زیر بار خرج دوا و درمانم نرفت. وقتی
از دستش شکایت کردیم و کار به دادگاه کشید، وکیلش در جلسه حاضر شد و یک
رضایت نامه به قاضی نشان داد که در آن نوشته شده بود که در روز حادثه در
بیمارستان رضایت داده ام و درخصوص حقوقم از صاحبکار ادعایی ندارم. حتی اثر
انگشت من هم روی آن رضایت نامه بود.
چند فرزند داری؟
2 پسر 6 ساله و 12 ساله دارم. دخترم هم 15 ساله است.
همسرت کار نمی کند؟
نه
او از بچه ها نگهداری می کند. دست هایش درد می کند. پزشک گفته رگ های دستش
گرفته و باید عمل شود. هزینه عمل دست هایش دو میلیون تومان است از کجا این
پول را بیاوریم.
![کارگری که در سردخانه زنده شد](http://uc.niksalehi.com/up3/images/y3wzd3ums80tb6972ck6.jpg)
کارگری که پس از مرگ زنده شد
خانواده و اقوامت کمک نمی کنند؟
آنها خودشان مشکلات زیادی دارند و نمی توانند به من کمک کنند.
محمود صادقی و خانواده اش بعد از آن حادثه دلخراش روزگار سختی را پشت سر می گذارند چشم انتظار کمک خیرین
محمود
پس از آن حادثه ازکارافتاده شد و این روزها فقط با یارانه زندگی شان را
سپری می کنند. هزینه های درمانی او و خرج و مخارج بالای زندگی روزگار سختی
را برای او و خانواده اش رقم زده و حالا این خانواده چشم انتظار کمک خیرین
هستند تا سرپناهی برای زندگی پیدا کنند.
چقدر هزینه درمانت شد؟
برای ترخیص از بیمارستان باید 22 میلیون تومان پرداخت می کردیم.
این پول را از کجا آوردی؟
خانواده
ام با قرض و بدهی این پول را فراهم کردند. وقتی تا حدودی سلامتی ام را به
دست آوردم برای اینکه بدهی مردم را بدهم مجبور شدم خانه ام را در فردیس کرج
بفروشم.
خانه تان را که فروختید کجا رفتید؟
مدتی
به خانه خواهرم رفتیم تا اینکه فرد خیری پیدا شد و 7 میلیون تومان به ما
پول داد. با این پول در یکی از مناطق حاشیه ای فردیس یک زیرزمین اجاره
کردیم. برای همین زیرزمین باید ماهی 150 هزار تومان اجاره پرداخت می کردیم
اما چون ازکارافتاده هستم و دیگر نمی توان جوشکاری کنم این پولم هم به جای
اجاره خانه رفت و دوباره به خانه خواهرم برگشتیم.
اگر توانایی کارکردن نداری پس چطور خرج و مخارج زندگی ات را در می آوری؟
فقط یارانه. اگر یارانه ها نبود نمی دانستیم چه کار کنیم.
برای پیدا کردن شغلی که بتوانی انجام بدهی به جایی مراجعه نکردی؟
چرا.
چند بار به شهرداری مراجعه کردم و از آنها خواستم تا حداقل برای یک بار هم
که شده کیوسکی یا غرفه ای به من اجاره بدهند اما کارم را راه نینداختند.
از اینکه سربار خواهرم و همسرم هستم خجالت می کشم. من فقط کار می خواهم.
امیدوارم با کمک خیرین شغلی پیدا کنم که توان انجام آن را داشته باشم. برای
یک مرد خیلی سخت است که در مقابل همسر و فرزندانش خجالت زده باشد.
گهر
تا دست تو بگیرند ، هنگام تنگدستی
. وای اگر از پس امروز بود فردائی...